ای عشق من

روشن ترین آیینه ام ای بهترین ترانه ام

ای تکیه گاه گریه ام ، گریه بی بهانه ام

ابریشم نوازشی باران خوب قصه ها

ای از تبار عاطفه دریای تلخ غصه ها

روشن تر از ستـاره ای در شام تار بی کسی

گل می دهد در دست تـو شاخه سبز اطلسی

من از عبور سبز تــو با بوی گل همخانه ام

با من بگو از غصه ات بگذار سر بر شانه ام

مینای من ، ای عشق من ، سر تا به پا می خواهمت

در هر شکفتن هر خزان چون یک غزل می خوانمت

بانـوی خوب شعر من ای بهترین الماس ها

ای خنده های روشنت آواز خوب یـاس ها

ای کوه ساکت و صبور ای گریه ات بغض زمین

از پشت اشک آیینه باغ بهارم را ببین

مینای من ، ای عشق من ، سر تا به پا می خواهمت

در هر شکفتن هر خزان چون یک غزل می خوانمت

ای عشق من...